Rozdział 4

Elena:
Po tej rozmowie byłam tak wkurzona na Caroline, że aż nie mogłam wytrzymać! Nagle z mojej złości wyrwała mnie Bonnie:
- I co z Caroline? Gdzie jest?
-Najwidoczniej u niego... I chyba się... - nie dokończyłam
- Ten tego? - wtrącił Kol i się łobuzersko uśmiechnął.
-Nie no co ty... Całowali się! - wykrzyknęłam.
Kol postanowił wampirzym tempem wrócić do domu. Gdy wybiegł z knajpy Bonnie powiedziała:
- Elena czy ty też myślisz, że to palant?
Nic nie odpowiedziałam... Nie mogłam ze złości otworzyć ust.

Kol:
Stałem na marmurowych schodach prowadzących na górę, do naszych pokojów.
Wszedłem po schodach i skierowałem się do pokoju Nik'a. Pomyślałem, że chyba tak wścibski nie jestem żeby tak po prostu wejść i zobaczyć co oni kombinują. Ale jednak, postanowiłem wejść. Nie było ich w pokoju. Na łóżku zauważyłem koszulkę Caroline a w kącie koszulę Klausa. Byłem podekscytowany i chciało mi się z nich śmiać, ale ok powstrzymałem się.
Usłyszałem szept Klausa dochodzący z łazienki. "W łazience?" Zapytałem się samego siebie w myślach.
Chciało mi się z nich śmiać jeszcze bardziej niż przedtem, ale póki co tylko uśmiechnąłem się od ucha do ucha i otworzyłem drzwi do łazienki. Pierwsze co zauważyłem to Caroline przyciśniętą do ściany ciałem Klausa. Klaus miał założone jeansy, dziewczyna z resztą też. Teraz już się nie powstrzymałem i wybuchnąłem głośnym śmiechem i zaklaskałem bratu na powitanie. Gdy usłyszeli mój śmiech nie przestali się całować.

Caroline:
Usłyszałam jakiś śmiech. Jeszcze przez chwilę się całowaliśmy po czym odepchnęłam delikatnie Klausa i powiedziałam:
- Klaus, kochanie ktoś tu chyba jest.
- I ja nawet wiem kto Caroline.- odpowiedział i momentalnie się odwrócił po czym krzyknął :
- Kol, DEBILU czy nasza Szanowna matka cię nie nauczyła że trzeba PUKAĆ!
- Nauczyła, ale wiesz jak to było dawno.- Odpowiedział Kol 
Klaus był wściekły na brata widziałam to i próbowałam interweniować:
-Dobra przestańcie się kłócić. Muszę się ubrać... Klaus gdzie jest moja biała koszulka?
- Na łóżku. A moja?
- Chyba tez na łóżku... - odpowiedziałam nagle Kol wtrącił:
- BRRRR - błąd. Nikuś twoja koszula jest w kącie.
Widziałam niesamowity gniew w oczach Klausa po czym westchnał:
-Kol, nie nazywaj mnie Nik/ Nikuś bo wiesz jak na to reaguję!
-Tak wiem. Gdy Rebekah tak do ciebie powiedziała 1347 roku to ją zasztyletowałeś. Wolę uniknąć leżenia w trumnie przez najbliższe 100 lat więc lecę zapolować na jakaś pannę... Hmm ciekawe czy ta Bonnie byłaby smaczna... - powiedział Kol i uciekł w wampirzym tempie. Bałam się o Bonnie ale wiedziałam, że on się tylko tak z nami droczy. Wyszłam z łazienki i chwyciłam za koszulkę. Wcisnęłam ją na siebie i zapytałam się Klausa czy mogę powiedzieć Elenie, że np. mnie zahipnotyzował. Wampir wyraził zgodę. Pożegnałam go gorącym pocałunkiem i wyszłam z jego wielkiej willi.
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 Przepraszam, że ten rozdział jest taki krótki no ale cóż ;D Musiałam czytać Zemstę wczoraj wieczorem a rano jakoś nie miałam weny ;D piszcie jak wam się podoba i czekajcie cierpliwie na następny.
 Jakby zdarzyły się jakieś błędy to przepraszam i piszcie jakie ok? To na razie. jutro też postaram się dodać dwa :)