Rozdział 23

Klaus:
Gdy tylko wszedłem do domu przez drzwi wejściowe zauważyłem kola i kubkiem herbaty w ręku.
-Witaj braciszku. piękny dzień dziś mamy, nieprawdaż? -przywitałem się tak by pomyślał, że zwariowałem.
miałem rację. Pomyślał pewnie, że coś mnie walnęło w łeb. Popatrzył na mnie jak na jakiegoś wariata i odparł:
-Klaus... Co ci się stało?
-Nie nic po prostu jestem zadowolony z mojego związku z Caroline... I zrozpaczony wiadomością, że będę mieć bliźnięta.
-Miałem rację! Wyruchałeś ją!-krzyknął kol tak jakby mówił "eureka".
Jeszcze tego brakowało, żeby młodszy brat zaczął mnie pouczać i mówić 'A nie mówiłem?"
Postanowiłem interweniować.
-Wcale jej nie wyruchałem, Braciszku.
-Ja wiem swoje! Słyszałem co robiliście!
-Ostrzegam, że w szafce nocnej mam kołek z białego dębu, więc w każdej chwili mogę go wyjąć i wbić ci go w twoje beznadziejne serce... A i nie zapominajmy o zapasie sztyletów i trumien...
Kol popatrzył na mnie wściekle, ostawił kubek z herbatą i w super tempie znalazł się koło mnie. Popatrzyłem na jego twarz. Czasami miałem ochotę zniszczyć mu tę śliczną buźkę, tak by już żadna dziewczyna go nie chciała a potem "bum" i serce złamane.
-Chłopaki, nie sprzeczajcie się jak jakieś nieznośne gówniarze...-powiedziała niespodziewanie Rebeka schodząca po schodach z góry... Miała na sobie seksowne ubranie: koszulka z wielgachnym dekoltem i obcisłe rurki. Miała rozpuszczone włosy. Popatrzyłem na nią z rezygnacją i złapałem Kola za gardło by się nie odzywał... Wiedziałem, że chce powiedzieć coś uszczypliwego o naszej młodszej siostrze.
-Rebekah... Wyglądasz jakbyś miała... iść się...-wybełkotał a ja nie pozwoliłem mu dokończyć. Za dobrze go znałem, żeby wiedzieć co chciał powiedzieć.
-Rebekah idziesz do Stefana? Ostrzegłem go, żeby był przygotowany na coś gorącego. -powiedziałem z uśmiechem na ustach.
-To dobrze... Co wy robicie? -zapytała blondynka.
-Nic... po prostu Klaus... mnie dusi...-wybełkotał Kol a ja go puściłem.
Popatrzyłem na niego wściekle... On chyba był najbardziej wkurzającym bratem z całego mojego rodzeństwa.
-Kol jak będziesz się wyrywał  to zamknę cię w trumnie i nie wypuszczę przez najbliższe 1000 lat, braciszku.-powiedziałem z ironią w głosie.
Rebekah przewróciła oczami i wyszła z domu pisząc coś na telefonie. "Prawdopodobnie sms do Stefana" pomyślałem i się ironicznie uśmiechnąłem do brata.
-Na serio chcesz mnie zabić za to, że powiedziałem coś o "ruchaniu Caroline" ?-zapytał z miną... dosyć śmieszną miną...
-Tak... i mogę to zrobić...
-Wiesz co? Ja jej na prawdę współczuję, że ma tak wrednego faceta który chce zabić własnego brata.
-Myślę, że mnie zrozumie...
-A ja myślę, że gdy dowie się o tym jaki jesteś to cię zwyczajnie rzuci.
-Nie nie rzuci, bo jest ze mną w ciąży. A z resztą przecież wie jaki jestem!
-No tak, jet w ciąży bo jesteś zwyczajnym dzieciorobem. -powiedział Kol.
-Coś ty powiedział?- zapytałem coraz bardziej wściekły.
-To, że jesteś dzieciorobem... a i jeszcze zapomniałem dołożyć, że zależy ci tylko na jednym!
Byłem wściekły na tego debila! Rzuciłem go na podłogę i wściekły wbiegłem po schodach na górę. Otworzyłem drzwi do mojej sypialni i po wejściu do pokoju mocno nimi trzasnąłem. Bylem wściekły na tego gówniarza! Miałem ochotę wyjąć kołek z szafki i wbić go w jego serce. Ale jednak się opanowałem- powoli ale się opanowałem. Usiadłem na łóżku i ukryłem twarz w moich rękach. Musiałem być opanowany, chodź by dla Caroline! Po chwili się położyłem i nie zdając sobie z tego sprawy zasnąłem.

Caroline:
Nie mogłam uwierzyć w to kogo zobaczyłam w kącie! Tyler... zdradził mnie i jeszcze miał czelność wrócić... Wybiegłam z pokoju czy raczej uciekłam do swojej sypialni. Wpadłam do pokoju jak burza, trzasnęłam drzwiami i usiadłam na łóżku. Po chwili, powoli do pokoju wszedł uśmiechnięty Tyler. Popatrzyłam na niego wściekłym wzrokiem.
-Hej, kotku. Wróciłem...-powiedział uśmiechnięty.
Wstałem i do niego podeszłam. Złożyłam swoją delikatną rękę na jego policzku i po chwili... dałam mu mocno z liścia.
-Za za co to? -zapytał.
-Za to, że mnie zdradziłeś! -krzyknęłam.
-Dobrze, zdarzyło się, ale to przecież przeszłość! Zrozumiałem swój błąd i chcę być z tobą! Proszę daj mi drugą szansę.-powiedział i złapał mnie za rękę. Wyrwałam się z mocnego uścisku i odpowiedziałam:
-Tylko jest mały problem... Jestem zajęta.
-Nie było mnie około tydzień a ty już się szlajasz z innym? Kto to?
-Ktoś kto starał się o mnie już za długo bym udawała, że jest mi obojętny.
-Kto?
-Zgadnij...
-Damon? Stefan?
-Zgaduj dalej wilczku...-powiedziałam i się ironicznie uśmiechnęłam.
-Tylko mi nie mów, że to Klaus...
-O widzę, że jednak nie jesteś tak głupi na jakiego wyglądasz.
-On cię na pewno zahipnotyzował... Przecież nie możesz być z NIM! On chciał cię zabić!
-Po to by się do mnie zbliżyć! Przynajmniej wiem, że on nigdy mnie nie zdradzi i, że nie będę jego laleczką do łóżka...
-Wcale nie byłaś laleczką do łóżka... Kocham cię Caroline!
-Jestem zajęta, Tyler! Nie będę z tobą nigdy! Jestem ciąży z Klausem więc radzę mnie nie denerwować bo w ostateczności umrzesz przez tortury jakie ja przechodziłam gdy dowiedziałam się o twoim wybryku z Hayley! -krzyknęłam i poczułam jego uścisk na mojej ręce która już chciała złożyć mocne uderzenie na jego policzku. Zaczął całować moją rękę. Miałam ochotę wyrwać mu serce lub ewentualnie uciąć mu głowę- wszystko by tylko przestał mnie uwodzić.
-Nie chcę z tobą być! Nie rozumiesz tego, że będę mieć dziecko z Klausem?
-Zgwałcił cię? Zahipnotyzował? Zabiję go gdy tylko wpadnie mi w ręce!
-Czy gdyby mnie zahipnotyzował to chciałabym być z nim na prawdę? Czy cieszyłabym się z tych dzieci które noszę? -zapytałam.
-Nie! On jest potworem! Jak możesz z nim być?!
-No wiesz jest wiele powodów: Jest przystojny, jest lepszy od ciebie w łóżku... Z resztą każdy facet jest lepszy od ciebie.
Tyler popatrzył w moje oczy tak jakby chciał odczytać co tak na prawdę czuję.
Wiedziałam, że nadal coś do mnie czuł i że żałował tego co zrobił, ale ja i tak nie miałam zamiaru do niego wrócić. Odczytał moją myśl o tym, że z nim nie chcę być. Jego reakcja była momentalna.
Wydłużył swoje kły i ugryzł mnie prosto w rękę którą trzymał blisko twarzy.
Popatrzył na mnie po raz ostatni i w super tempie wybiegł z pokoju. Wiedziałam, że gdy Klaus nie zjawi się w miarę szybko to umrę. Postanowiłam być opanowana. Położyłam się na łóżku. Leżałam tak długie godziny. Miałam halucynacje. Wszędzie widziałam mojego tatę, Klausa i Elenę z Bonnie. Gdy już dochodziła 17:30 zasłabłam w głodzie i narastającej gorączce.

Klaus:
Obudziłem się około 18. dopiero teraz przypomniałem sobie o moim spotkaniu z Caroline. Chciałem zrobić jej niespodziankę i pojawić się pół godziny wcześniej. Włożyłem telefon do kieszeni i wybiegłem w super tempie z domu. W kilka sekund znalazłem się przy domu ukochanej. Zadzwoniłem dzwonkiem do drzwi. Otworzyła mi jej matka, Liz Forbes.
-Caroline, nie chce cię widzieć!
-Daj spokój Liz... Jeśli mnie nie wpuścisz to mogę cię w ostateczności tylko zabić!
-Wolę byś mnie zabił, niż żebyś krzywdził moją córkę! -krzyknęła. Nie maiłem wyboru. Zanurzyłem swoje kły w jej szyi. Matka Caroline zemdlała i upadła. Bez problemu wszedłem do domu, gdyż byłem zaproszony już dawno. Od razu zauważyłem siedzącego na fotelu Tylera.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No hej ;D Rozdział jest jednak bardzo szybko bo miałam mało roboty ;D następny pojawi się jakoś w poniedziałek-wtorek. ;D Dzisiaj będzie tak trochę krócej bo lecę na obiad ale zapraszam do komentowania i zapraszam na moje stronki o TVD na FB ;D A własnie mam nadzieję, że nadal liczba komentarzy będzie tak duża jak teraz
Pa ;*