Rozdział 39

Piękna piosenka z na prawdę pięknym tekstem <3  

Proszę tu macie tłumaczenie <3 

"Zawsze odkąd byłam dzieckiem
Rozmyślałam nad wszystkim
Śpiewałam przy pianinie 
Drąc moją żółtą sukienkę i
Płakałam i płakałam i płakałam

Nie chcę widzieć tego, co zobaczyłam,
Cofnąć to, co zostało zrobione
Wyłączyć wszystkie światła
Pozwolić nadejść porankowi

W moich oczach jest zielone światło
I mój kochanek w mojej głowie
Będę śpiewać przy pianinie
Rozedrę moją żółtą sukienkę i
Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do Ciebie

Cały szampan wypity
Przeciwko teraźniejszości
Wszyscy widzą że go kocham
Ponieważ to jest uczucie które otrzymujesz
Kiedy wieczór spowija most w mieście

Nie chcę widzieć tego, co zobaczyłam,
Cofnąć to, co zostało zrobione
Wyłączyć wszystkie światłaP
ozwolić nadejść porankowi

W moich oczach jest zielone światło
I mój kochanek w mojej głowie
Będę śpiewać przy pianinie
Rozedrę moją żółtą sukienkę i
Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do ciebie

Ponieważ jesteś trudną duszą do ocalenia, z oceanem na swej drodze
Ale ja to ominę
Ominę to
Ponieważ jesteś trudną duszą do ocalenia, z oceanem na swej drodze
Ale ja to ominę

W moich oczach jest zielone światło
I mój kochanek w mojej głowie
Będę śpiewać przy pianinie
Rozedrę moją żółtą sukienkę i
Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do ciebie

Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do ciebie

Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do ciebie

(Widzę zielone światło, 
widzę je w twoich oczach)

Zapłaczę i zapłaczę i zapłaczę
Nad miłością do ciebie

Widzę zielone światło, 
widzę je w twoich oczach
Widzę zielone światło, 
widzę je w twoich oczach
Widzę zielone światło, 
widzę je w twoich oczach"                                   Florence+The Machine- Over the Love <3 

W tym rozdziale dowiecie się czym tak na prawdę jest Max i... jakie jest dalsze przeznaczenie Caroline ^^

Caroline:
Siedziałam na ławce w parku. Z moich oczu same płynęły łzy. Wiedziałam, że na pewno jestem w ciąży... Choć nawet jeszcze tego nie sprawdziłam testem. Nie mogłam się nikogo poradzić... Bałam się o tym powiedzieć Klausowi... Nie miałam przyjaciół. Oprócz Toma i Stefana ale przecież oni są facetami... Nie zrozumieją mnie... Nikt mnie nie zrozumie... Nawet moja własna mama, która... Właśnie! Moja mama! Nie pomyślałam o jednej z najważniejszych osób w moim życiu... Wstałam, wzięłam do ręki siatkę z apteki i w super tempie znalazłam się obok domu mojej mamy. Zadzwoniłam dzwonkiem do drzwi. Po chwili zobaczyłam jak moja mama otwiera drzwi. Miała przygnębioną minę.
Gdy tylko ją zobaczyłam rzuciłam się w jej ramiona lecz ona mnie odsunęła i zapytała:
-Kim jesteś?
W moim sercu coś pękło.
-Mamo to ja, Caroline. Twoja córeczka...-szepnęłam.
-Nie miałam córki...
W moich oczach znowu zebrały się łzy. Czułam jakby moje serce rozdzieliło się na dwie połówki. Popatrzyłam na nią. Jej mina nie okazywała żadnych emocji.
-Rozumiem... -szepnęłam i się odwróciłam.
Nie miałam już nikogo prócz Klausa, Toma i Stefana... Przez mój związek z Klausem wszyscy się ode mnie odwrócili... Nawet moja matka, która teraz udawała, że mnie nie zna. ale to nie wyglądało jakby udawała. Pierwsze co pomyślałam to to, że Silas pewnie namieszał jej w głowie... Ale z resztą... Nie mogłam się nad sobą użalać. Nie teraz. Musiałam się ogarnąć przed balem. Nie mogłam przecież iść na niego zapłakana.
Otarłam łzy kapiące po policzkach i nim się zorientowałam byłam już przy domu Klausa. Weszłam do domu. Od razu zobaczyłam Klausa i ten tego arogancki uśmiech.
-Witaj słonko. -powiedział i do mnie podszedł. Położył swoje ręce na mojej tali ale ja go odsunęłam.
-Cześć. Muszę coś zrobić.-powiedziałam i pobiegłam na górę.
Gdy już byłam w sypialni Klausa, wpadłam do łazienki chcąc sprawdzić czy aby na pewno jestem w ciąży.

Klaus:
Kompletnie nie wiedziałem co się z nią działo. Zgłupiała czy co? Nie miałem pojęcia o co jej chodziło. W super tempie znalazłem się przed drzwiami do mojego pokoju.  Chciałem ją przytulić i zapytać co się dzieje ale nie mogłem. Zamknęła się w mojej sypialni. Słyszałam jak obracała kluczem w dziurce od klucza... Pomyślałem o wyważeniu drzwi no ale... były antywłamaniowe. Byłem głupi. Zamontować antywłamaniowe drzwi w środku domu to była lekka przesada... Zostało mi tylko czekanie...

Max:
Stałem przed oknem w kuchni, w mieszkaniu które wynajmował Silas. Wiedziałem, że popełniam największy życiowy błąd! Przecież nie jestem tu dla niego! Jestem tu dlatego, że sam wyznaczyłem pewną osobę na nowego anioła! Pewną piękną blondynkę... Byłem wyznaczony na jej nowego mentora a tymczasem ten głupi Silas mnie, że tak powiem przechwycił! Cholera. Tylko to cisnęło mi się na usta i myśl... Za trzy miesiące miały być urodziny Caroline, a to zawsze na trzy miesiące przed 20 urodzinami, przyszłe anioły dowiadują się o tym, że nimi będą lub już są... Nawet pamiętam swoją reakcję gdy dowiedziałem się o moich zdolnościach... Od razu chciałem zacząć latać. Ale to wcale nie było takie łatwe. Skrzydła musiały urosnąć, a latać mogłem tylko w Mrocznych Wymiarach i tylko wtedy gdy miałem skontrolować wampiry na ulicach... Nagle z zamyślenia wyrwał mnie głos Silasa:
-Maximilian!
Westchnąłem i wyszedłem z kuchni. Wszedłem do małego przytulnego saloniku i zapytałem;
-Czego znów chcesz Silas? Pomogę ci... Już to omawialiśmy.
-Nie chodzi mi o to... Chodzi mi raczej o to, czy mógłbyś pójść do pewnego hybrydy i pewnej małej czarownicy? Czuję, że spiskują za moimi plecami i, że chcą uratować Klausa. I tak ich zabiję ale... Mógłbyś mi pomóc?
-Tak mógłbym. Ale lepiej byłoby wtedy gdybym cię zabił. A jak dobrze wiesz anioły mogą zabić takiego słabego wampira jak ty.
-Ja? Słaby? No proszę cię! To ty jesteś słaby mój "aniołku". Spróbuj się mi sprzeciwić, a skończysz marnie... tak jak Niklaus dzisiaj wieczorem!
-Spróbuj mnie szantażować, a będziesz skazany na wieczne potępienie...-powiedziałem tajemniczo i rozpłynąłem się w powietrzu. To był własnie jeden z uroków aniołów. Mogły przemieszczać się szybciej niż wampiry. Znalazłem się pod małym domkiem, z którego wyraźnie czułem krew. Musiałem pogadać z tą czarownicą... Nie tyle musiałem co chciałem.

A oto jak wygląda Max Davis ;3

Popatrzyłem się w prawo i lewo, by upewnić się, że nikt mnie nie widział gdy tak znikąd pojawiłem się na środku ulicy. Było pusto jak w Mrocznych Wymiarach w dzień chłosty. Wtedy nikt nie chciał wychodzić na dwór... Wszyscy bali się starszych aniołów... Nie tych dobrych jak ja. Tych aniołów ciemności! Tych których skrzydła nigdy nie zmieniały barwy i tych których pasją było zabijanie niewolników. Powoli podszedłem do drzwi. Wiedziałem, że w tym domu musiało zdarzyć się coś strasznego i... masakrycznego. Bo w końcu mało domów pachnie albo raczej śmierdzi krwią!
Zapukałem i po chwili w drzwiach ukazał się młody facet.
Podałem mu rękę.
-Hybryda jak mniemam.-powiedziałem uprzejmie. Wampir uśmiechnął się lekko lecz po chwili jego uśmiech zniknął.
-Skąd wiesz?-zapytał i też podał mi swoją rękę.
-Takie rzeczy są naturalne. Wiem dużo rzeczy, na pewno o wiele więcej niż ty. Jak się nazywasz? Może o tobie słyszałem.
-Tomas McFadden... A ty czym jesteś? I jak się nazywasz...

Śmiech mojego trzeciego męża zawsze spoko :3

-Maximilian Davis. mów mi zwyczajnie, Max. Jestem Aniołem.
Tomas zaczął się śmiać.
-Co jest śmiesznego w tym, że jestem aniołem?-zapytałem i zrobiłem wielkie oczy.
-To, że anioły nie istnieją.
-No jak widzisz ja istnieję.-powiedziałem, a Tom przestał się śmiać.
-Udowodnij.-powiedział.
-Jasne... Macie jakiś duży ogród? Żaden zwykły człowiek nie może dowiedzieć się o moich zdolnościach...
-Tori, pokażesz nam ogród?!-zawołał Tom.
Jakaś młoda dziewczyna zeszła po schodach i na nas popatrzyła.
-Key a kto to jest powiedziała i wskazała na mnie.
-Jestem Max Davis.-odpowiedziałem i się uśmiechnąłem.
-Aha, jasne... A czemu tak pilnie musicie zobaczyć ogród?
-Bo Max musi mi coś udowodnić.-powiedział Tom.
Uśmiechnąłem się. Tori skierowała się w stronę tylnych drzwi. Poszliśmy za nią.

Tom:
Nie wierzyłem, że ten cały Max jest aniołem... Kto by wierzył?! No ale dobra... Zobaczymy co się stanie w ogrodzie. [*] Stałem przy drewnianej huśtawce. Max stał przy drzewie.
-To co? Kiedy twoje "skrzydła" się aktywują?-zapytałem ironicznie robiąc zajączka z palców.
-Jeszcze chwila. Dawno ich nie rozkładałem.-powiedział Max. To robiło się coraz bardziej żałosne... Lecz nagle Max zamknął oczy. Z jego pleców momentalnie wyrosły czarne skrzydła.

Na bestach było ^^ Awwww :3 

Byłem na prawdę pod wielkim wrażeniem!
-Wow!-powiedziałem cicho.
-Co? Już mi wierzysz?
-Tak... Tylko zastanawiam się czemu są czarne.
-Bo jestem wkurzony... Nie mam ciągle czarnych czy ciągle białych skrzydeł... To zależy od nastroju. -powiedział Max, uśmiechnął się i wsunął skrzydła z powrotem.
-To już rozumiem... A czemu przybyłeś do Mystic Falls?
-By poinformować pewną młoda anielicę o jej rzadkich umiejętnościach...
-Jak się nazywa ta anielica?-zapytałem.
-Caroline Forbes.
Uśmiech zniknął z mojej twarzy.
-Ale jak to Caroline? Przecież ona jest wampirem!-powiedziałem.
-Ale niedługo przestanie być wampirem. Nie może być aniołem i wampirem jednocześnie, prawda?
-Nie wiem. Nie znam się.-powiedziałem.
-No więc mi zaufaj. Caroline stanie się zwykłym człowiekiem za jakieś...-powiedział Max i popatrzył na zegarek- 34 godziny.
-I...?-zapytałem.
-I straci pamięć na jakoś około 4 dni. Później zacznie się przemieniać i wtedy wkroczę ja- jej nowy mentor wyznaczony przez moich przełożonych.
-To tylko po to jesteś w Mystic Falls?
-Tylko?! Tylko? Wiesz jakie to jest ważne? Co 200 lat są wybierane tylko 4 osoby na nowe anioły... Dwie kobiety i dwoje mężczyzn. Ty wiesz ile to znaczy dla całej władzy w Mrocznych Wymiarach?
-Czyli, że Caroline będzie musiała teraz mieszkać w tych całych Mrocznych Wymiarach?-zapytałem zdezorientowany. Nie chciałem by moja przyjaciółka tak po prostu sobie  wyjechała. To czego dowiedziałem się przed chwilą mnie dosłownie przerastało... Caroline aniołem? Czyli, że to jak nazywał ją Klaus było trafnym spostrzeżeniem? Nie mogłem w to uwierzyć... Lecz wiedziałem, że Max nie kłamał...
-Gdy będzie chciała to tak. Ale nawet jeśli już będzie chciała posmakować władzy to ma Niklausa, nieprawdaż?
Przytaknąłem. Maximilian podszedł do mnie z szerokim uśmiechem na twarzy. Lecz nagle za Maxem pojawił się Silas.
-Maximilian?-zapytał.

Max powoli się odwrócił.
-Tak?-zapytał.
-Widzę, że dogadałeś się z Tomasem.
Już wiesz co na prawdę coś knują czy nie?
-Wszystko jest w porządku. Nic nie kombinują.-skłamał anioł.
Zastanawiałem się skąd Silas mógł wiedzieć, że Tori wymyśliła sposób na ochronienie Klausa.
-To może sam o to zapytam moją małą Tori.-zapytał Silas. Czułem, że coś podejrzewa. Wampir popatrzył na mnie z pogardą i wszedł do domu przez tylne drzwi.

Tori:
Siedziałam w jadalni przy stole. Czytałam książkę. Musiałam przyznać, że "Zmierzch" to była chyba najbardziej sztuczna książka o wampirach wszech czasów... Ta... Wampiry świecące się na słońcu jak jakieś wróżki. Ceniłam kreatywność Stephenie Meyer ale wolałam jej inne książki takie jak "Intruz"... Odstawiłam książkę i złożyłam swoją twarz w dłoniach którymi podpierałam się o blat stołu.
Westchnęłam. Lecz nagle usłyszałam znajomy głos.
-Witaj, mała czarownico.
Podniosłam wzrok i ujrzałam Silasa.

-Czego znowu chcesz?!-zapytałam.
-Chcę zadać tylko jedno krótkie pytanie.
Nim się zorientowałam siedział obok mnie.
-Czy próbujesz się mi sprzeciwić?-zapytał.
Bałam się skłamać lecz musiałam zaryzykować.
-Nie.-powiedziałam. Wampir popatrzył w moje oczy. Jako czarownica potrafiłam ukryć to co tam na prawdę myślę i wiem, więc nie miał szans przedrzeć się do mojego umysłu.
-To dobrze.-powiedział po chwili wampir.

Zaczął się zastanawiać nad czymś co wywnioskowałam po jego geście. jeździł palcami po brodzie jak jakieś dziecko, które zastanawiało się czy na teście wybrać odpowiedź a, b czy c.
Po chwili zapytał:
-Masz to zaklęcie które może osłabić Klausa?
Kompletnie o tym zapomniałam. Tak byłam zajęta tym by go ochronić, że zapomniałam o zaklęciu które miało przyczynić się do jego śmierci!
-Tak, znalazłam...-skłamałam.
-To dobrze bo już się bałem, że nic z tego nie wyjdzie...-powiedział i się uśmiechnął. Nic nie podejrzewał. Kompletnie nic! Był potulny jak mały baranek. I to było najdziwniejsze z całej tej sytuacji.

-Pokażesz mi je?-zapytał Silas.
-Tak... Już idę.-powiedziałam i wstałam z krzesła. Weszłam do salonu w którym Tom zrobił mały bałagan. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, że gdy ja smacznie spałam on szukał tego zaklęcia... I o dziwo znalazł. Dzięki mojemu chłopakowi byłam uratowana...
Wzięłam książkę i weszłam z powrotem do jadalni.
Silas znów się uśmiechnął widząc księgę którą niosłam w rękach.
Położyłam ją z hukiem na stole. Silas zaczął czytać:
-Zaklęcie osłabiające. To to czego chciałem. Dziękuję ci Tori.
Lecz gdy już miał czytać to jak brzmiało to zaklęcie, zatrzymał swój palec na innym zaklęciu. Zerknęłam mu przez ramię. Siedział wpatrzony w zaklęcie, które przywracało człowieczeństwo. Zaklęcie które zmieniało nawet najpotężniejszą i najgroźniejszą istotę w człowieka... Popatrzyłam na twarz Silasa. Po jego policzku ciekła łza. Gdy dostrzegł to, że przyglądam się przeźroczystemu płynowi cieknącemu mu po twarzy, szybko ją otarł i czytał dalej.
On wcale nie chciał zabijać Klausa... On tylko chciał znów być człowiekiem takim jak 2000 lat temu. Chciał być znów śmiertelnym czarodziejem. Było mi go na prawdę żal mimo tego co zrobił mojej ciotce. Położyłam swoją rękę na jego ramieniu. Wampir popatrzył na mnie i po chwili zapytał arogancko:
-Co się tak gapisz?!
Chciał na siłę udawać twardziela co mu średnio wychodziło...
Znów popatrzyłam na książkę. Przeczytałam, że to zaklęcie mogą rzucić tylko dwie umarłe czarownice.
Zrobiłam smutną szansę. To dlatego Silas chciał zabić Klausa. To dlatego zabił moją ciotkę. Po chwili zamknął książkę.
-Myślę, że powinnaś mnie połączyć z Klausem. Jak wrócę bądź gotowa do rzucenia zaklęcia.-powiedział i w super tempie wybiegł z domu. 
Głośno przełknęłam ślinę. Chciałam pomóc Silasowi ale tak, by nikt z mojego otoczenia nie ucierpiał... 

Caroline: 
Stałam nad umywalką w łazience. Ryczałam jak małe dziecko. Szanse na to by test ciążowy się mylił były bardzo nikłe... Łzy kapały po moich policzkach a ja nie mogłam ich zatamować. Gdy wycierałam je chusteczką, na miejsce starych pojawiały się nowe. Bałam się wyjść z łazienki. Gdyby Klaus mnie taką zobaczył od razu by się zamartwiał i chciałby wiedzieć co się dzieje a ja... nie mogłam mu powiedzieć. Nie tyle co nie mogłam, a nie chciałam... Nie chciałam, by Klaus wiedział o tym, że jestem w ciąży... Obydwoje się zmieniliśmy. Ja teraz byłam bardziej egoistyczna, a Klaus... Klaus zmienił się bardziej. Stał się czuły, romantyczny, kochający i... byłam pewna tego, że chciał mieć dziecko. Ze mną... Wiedziałam, że będzie się cieszył gdy się dowie i, że będzie o mnie dbał jeszcze bardziej niż wcześniej ale... Nie chciałam tego. To może trochę dziwnie brzmi ale nie chciałam być oczkiem w głowie Klausa. W głębi serca chciałam by był taki sam jak kiedyś! Arogancki, egoistyczny i szarmancki... Pamiętam jak podrywał każdą laską jaką spotkał. Teraz tak nie było... Teraz liczyłam się tylko ja i tylko moje szczęście. Racja... Nie chciałam by podrywał byle dziwkę ale chciałam by nadal był tym samym aroganckim pierwotnym... Nie chciałam by był nadal słodki jak cukierek! Brakowało mi z nim tej adrenaliny co kiedyś... Owinęłam go wokół palca i to mi nie odpowiadało! Musiałam coś zrobić, bo Klaus był blisko tego by zmienić się w potulnego baranka... Ja byłabym w tym wypadku pasterką... Chciałam by był nadal bezlitosnym hybrydą chcącym zabić każdego kto stoi mu na drodze... Po chwili rozmyślania przestałam płakać i otarłam zaschnięte na policzkach łzy. Zrobiłam sobie nowy makijaż i wyszłam z łazienki. Od razu po wyjściu skierowałam się do drzwi i je otworzyłam na oścież. Klaus siedział obok nich. Miał zamknięte oczy. Kucnęłam obok niego i go szturchnęłam. Od razu zareagował słowami:
-Kol zboczeńcu! Nie obmacuj starszego brata!
Gdy zorientował się, że to wcale nie Kol powiedział:
-A to ty, słonko. Czekałem na ciebie.
-I przy okazji spałeś...
-Tak ale to nie jest ważne.-powiedział i podniósł się z podłogi. 
-O czym śniłeś?-zapytałam podnosząc się za nim.
-O tobie.-odpowiedział lakonicznie i się uśmiechnął. 
-Aha, rozumiem. I nazwałeś mnie Kolem?
-No co! Śniło mi się, że leżymy sobie w łóżku, nadzy i bezbronni, i do pokoju wszedł Kol. Położył się obok nas i...-nie dokończył. Zamknęłam mu usta pocałunkiem. 
Gdy przestaliśmy się całować dopowiedział
-...i wtedy Kol zaczął dobierać się do ciebie, później do mnie... co było dosyć dziwne chyba, że o czymś nie wiedziałem...
Zaczęłam chichotać. Mój kochany wariat. 
-Czyli śniły ci się pornole?-zapytałam i zrobiłam zdziwioną minę.
-Nie pornole tylko wizja przyszłości... No chyba, że chodzi ci o Kola. Bo to mam nadzieje nie będzie przyszłość. Chyba, że powinienem zacząć martwić się o młodszego brata... Oby to, że w moim śnie był gejem nie było prawdą. Bo będę musiał chodzić z nim do psychologa, a tego chyba bym nie zniósł... Kolejne godziny z Kolem... O mój boże! To by była jakaś masakra.-powiedział. 
Wybuchnęłam szczerym śmiechem. Był taki słodki i przekonujący w tym co mówił. Ale Stop! Nie chciałam żeby był słodki! Chciałam, żeby był arogancki!
-Stop Klaus. W tej chwili masz przestać być słodki. Masz być taki jak kiedyś! 
-Czyli?-zapytał przystojny pierwotny.
-Agresywny, arogancki i na pewno nie słodki. Romantyczny możesz być, bo taki byłeś od kiedy cię poznałam.- Wampir się uśmiechnął lecz po chwili uśmiech spełzł mu z twarzy. 

Położyłam swoje ręce na jego karku i zbliżyłam swoje usta do jego ust. Pocałowałam go. Czułam radość Klausa... Czułam jak emocje w nim wprost buzują. Czułam to jak mnie kochał... A on czuł to jak ja kocham go... Między nami była taka chemia jak... No nie potrafiłam znaleźć porównania. Romeo i Julia? Nie... Chociaż? Ja też mogłabym zginąć dla miłości... 
Wiedziałam, że gdybym umarła, Klaus zrobiłby to samo. Kochał mnie... Byłam tego pewna. Codziennie mi to mówił. Codziennie upewniał mnie w tym, że mnie kocha jak nikogo innego. Nagle się od siebie odkleiliśmy i Klaus powiedział:
-Caroline, ty przymierz suknię, a ja idę pod prysznic. 
Przytaknęłam i dopiero gdy zamknął drzwi zdałam sobie sprawę z tego, że byłam tak głupia by wyrzucić test ciążowy w koszu w łazience... A jakby Klaus go zobaczył? I w takich własnie chwilach zaczynałam zdawać sobie sprawę z tego, że byłam na prawdę głupią blondynką. Od razu pobiegłam do łazienki. Zaczęłam walić pięściami w drzwi. Po chwili otwarły się przede mną otworem. Klaus popatrzył na mnie. Widziałam w jego oczach szczęście ale też... swego rodzaju rozpacz jakiej jeszcze nigdy nie widziałam. Od razu mnie przytulił swoimi silnymi ramionami. 
-Dlaczego mi nie powiedziałaś, sweetheart?-zapytał.
-Bo bałam się twojej reakcji... 
-Caroline! Będziemy mieli dziecko rozumiesz? Dla mnie to jest radosna wiadomość, aniołku. 
-Zmieniłeś się nie do poznania...-szepnęłam.
-A nie chciałaś tego bym się zmieniał? Sama mówiłaś, że jeśli mamy być razem, muszę się zmienić. 
-Wiem, ale teraz tego żałuję.
-Żałujesz tego, że mnie zmieniłaś czy tego, że jesteśmy razem?-zapytał wampir. 
-Klaus, nigdy nawet nie pomyślałabym o tym, że mogłabym żałować najlepszej decyzji w moim życiu.-powiedziałam i położyłam dłoń na policzku ukochanego. Pierwotny zamknął oczy. 
-Co mam zrobić byś była szczęśliwa?-zapytał po chwili.
-Nic... Bylebyś zawsze przy mnie był...-szepnęłam i złożyłam na jego ustach lekki jak piórko pocałunek...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
I co jak was zaskoczył ten zwrot akcji? :D Oj tak xD Mnie bardzo ^^ Rozwala mnie Klaus w moim opowiadaniu xD a szczególnie to opowiadanie o śnie xD Mam nadzieje, że nie jesteście na mnie źli, że w tym śnie Kol był.... no gejem? :D Wiecie ja go wcale nie obraziłam xD Ja też go uwielbiam więc nie mogłabym go obrazić ;D To tak w śnie tylko jak coś ;D Jak dla mnie rozdział jest zajebisty!!! A własnie... Nie cieszcie się za bardzo z ciąży Caro bo nie wiadomo ile ona potrwa ;3 Bo jeśli Care ma być aniołem to... Nie, nie napiszę xD Nie mogę xD 
Po pierwsze bardzo chcę wam podziękować za 40 obserwatorów <3 jesteście kochani :3
Muszę przyznać, że na ten rozdział miałam wielgachną wenę :3 Mam tylko nadzieję, że moja wena was zaskoczy i zadowoli ;D Mi osobiście rozdział się bardzo podoba ;D nawet jak pisałam to się popłakałam xd Ta piosenka na mnie bardzo działa :3 Przy niej zawsze mam wenę ;D Jest taka śliczna no xD Jak każda Flo i Maszyn xD 
Muszę wam tez ogłosić to, że jestem już w połowie opowiadania xD Niedługo gdy wiecie kto umrze (pan na ostatnim gifie ;( ) zacznę pisać tak jakby drugą część mojego opowiadania ;D Oczywiście was poinformuję o rozdziale ;D Obowiązkowo ;D Wydaje mi się, że druga część będzie jeszcze bardziej epicka niż pierwsza ale to tylko moje przypuszczenia ;D 
Oj chyba ten komentarz jest trochę za długi ;D A więc napisze wam jeszcze to co zwykle: 20+ komentów i biorę się za następny rozdział ;D 
Papa :3 

Ps: Nie no muszę się pochwalić ;D 16 czerwca mam urodziny xD I dostałam nowy telefon xD 

Kurde ale jestem chwalipięta  ;D No ale dobra :3 Papap :*  Piszcie komentarze, bo jak nie będzie ponad 20 komentów to nie zacznę pisać nexta xD