Rozdział 36

Piosenka do tego rozdziału ^^

Tom:
-Si vis esse immortalem saeptus sis rutrum rutrum. Si vis habere demon ut moriatur anima ... Convertimini ad diabolum, daemonium, monstrum! Si forte moriamini, erit anima tua in salutem ... Ad mortem te, perit in aeternum- szeptała na okrągło Tori. Siedzieliśmy na podłodze już od około godziny. 
W końcu Tori otworzyła oczy i sięgnęła po nóż leżący obok niej. Złapała mnie mocniej za nadgarstek. Zamknąłem oczy. Poczułem ostrze na nadgarstku. Po chwili poczułem jak moja krew kapie na podłogę. 
Zamknąłem oczy. Byłem niesamowicie głodny. Kilka sekund później poczułem jak rana na nadgarstku się goi. Otworzyłem oczy. Ujrzałem Tori. Z jej nosa kapała krew. Jej gałki oczne były wywrócone w drugą stronę. To co widziałem było straszne. Tori wyglądała tak jakby coś ja opętało. 
-Zabiję cię! To twój koniec Niklausie Mikaelsonie!-krzyknęła.  
Bałem się jej... Ja na prawdę się jej niesamowicie bałem... Po chwili wpadłem na pewien pomysł. Złapałem ją za ramiona i podjąłem się zahipnotyzowania jej. 
-Tori! Popatrz w moje oczy! Popatrz na mnie! -krzyknąłem. Oczy dziewczyny wróciły do normalnej pozycji. 
-Spokojnie... Nic się nie dzieje. Wszystko będzie w porządku!-powiedziałem powoli.
Dziewczyna wzięła głęboki wdech.
-Co się stało?-zapytała.
- Nie wiem... Ale coś cię opanowało... Tak jakby coś z zaświatów. 
-O mój boże...-szepnęła Tori i popatrzyła w moje oczy- Widziałam przyszłość!
-Co? Co widziałaś?!- zapytałem.
-Widziałam Klausa leżącego w jakimś ciemnym pomieszczeniu, za kratami! O matko jedyna! To było więzienie w Mrocznych Wymiarach!-krzyknęła.
-...Najmroczniejsze miejsce w jakim może się znaleźć każdy wampir...-wyszeptałem i popatrzyłem Tori głęboko w oczy. 
-Była tam też Caroline...-dopowiedziała.
-I co? Coś mówiła?
-Nie słyszałam dokładnie słów, bo w głowie słyszałam tylko "Zabić Klausa...", ale z ruchu jej ust można było odczytać ''Wyciągnę cię z tego bagna".
-O Mój Boże! Muszę cię chronić Tori! Jeśli Klaus był w twojej wizji w więzieniu to oznacza, że musiałaś umrzeć lub zmienić się w wampira! 
Tori spuściła wzrok. Po chwili powiedziała:
-Daj mi swoją krew...
-Co? Nie! Nie chcę ci marnować życia...! 
-Tobie to wyszło na dobre więc mnie pewnie też! Proszę! Jestem pewna, że to Silas wszedł do mojej głowy i wywołał te halucynacje! Jestem też pewna tego, że już planuje zemstę za to, że mu nie pomagam! 
Popatrzyłem na nią. Ujrzałem w jej oczach szczerość jakiej nie widziałem jeszcze nigdy. 
-Proszę...-szepnęła.
Westchnąłem. Szybko przybliżyłem swoją rękę do ust i wgryzłem się w nią. Podałem rękę Tori a ona z obrzydzeniem przytknęła rękę do ust. Krew lała się jej po brodzie i kapała na koszulkę. Po chwili odsunęła moją rękę i połknęła całą krew. Rana zaczęła się goić. Po kilku sekundach po moich kłach nie było śladów. 

Tori uśmiechnęła się i wstała. Wyszła z kręgu świec i zaczęła gestykulować rękoma tak by świece zgasły.   
-O mój boże... Co za dzień... Muszę iść spać.  W dodatku to zaklęcie przez chwilę połączyło mnie z Klausem i czułam ten sam ból głowy co on. -powiedziała i rozłożyła się na kanapie. Przykryła się kocem i powiedziała:
-Dobranoc, Tommy...
-Branoc, Tori...-odpowiedziałem i dałem jej w spokoju zasnąć. 
To nasze "dobranoc" nie było na miejscu zważając na to, że była 8:00 ale co tam... Ważniejsze było to, że nie mogłem zostawić Tori, ale też to, że musiałem jak najszybciej poinformować Klausa o podstępie Silasa... Wyciągnąłem telefon z kieszeni spodni i znalazłem w kontaktach numer Klausa. 
Usłyszałem dźwięk sygnału i po chwili usłyszałem jak osoba po drugiej stronie pyta:
-Czego, Tom?
Uśmiechnąłem się. Podejście Klausa do swoich hybryd zawsze mnie powalało na kolana.

Klaus:
Z myślenia nad przeszłością i z wspomnień o Henricku, wyrwał mnie dźwięk dzwoniącego telefonu. Nie miałem najmniejszej ochoty na jakąkolwiek rozmowę. 
-Odbierz Klaus...-powiedziała Caroline. Uśmiechnąłem się i wyjąłem z kieszeni mojego smartfona.
Ujrzałem numer Toma i przyłożyłem telefon do ucha:
-Czego, Tom?-zapytałem.
Cisza.
-Halo?-zapytałem.
-Klaus musimy się spotkać... Jak najszybciej.
-Tom! Czego ty do cholery ode mnie chcesz? Przed chwilą bolała mnie głowa co rzadko się przydarza wampirom a ty mi każesz iść nie wiem gdzie... A własnie... Ta twoja mała czarownica coś kombinowała prawda? 
-Klaus! Chcemy cię uratować więc radzę ci przyjść jak najszybciej.
-No dobrze... Gdzie jesteś?
-W domu Tori. Zapach krwi pewnie poczujesz na kilometr przed nim, bo panele... Dowiesz się jak przyjdziesz.
-A gdzie jest ten dom? Może byś powiedział trochę dokładniej?
-Dwie przecznice od twojego domu.
-Okey... To już idę. -powiedziałem i się rozłączyłem.
Po chwili Caroline wróciła i usiadła obok mnie.
-Co się dzieje? -zapytała.
-Tom chce mnie przed czymś uratować i musi mi wyjaśnić całą tą sprawę. Więc muszę iść do domu Tori.  -Idę z tobą!
-Nie, nigdzie nie idziesz. To może być niebezpieczne. Ty sobie zostań w domu, poznaj Henricka, pogadaj z Rebeką no nie wiem idź na dół, zjedz coś a ja wrócę za dwie godziny, skarbie.-powiedziałem i pocałowałem ją w policzek.  Po chwili zniknąłem z jej pola widzenia.
Wyszedłem z domu i ujrzałem Stefana wchodzącego na podjazd. 
-Spóźniony?-zapytałem.
-I to bardzo... Rebekah jest wkurzona?-spytał Stefan.
-Tak... Rzucała krzesłami.
-Aż tak źle?
-Ty ironii nie wyczuwasz?-zapytałem.
-Wyczuwam ale mam większe problemy niż to czy wyczuwam ironię czy nie...
-Jakie?-zapytałem 
-Rebekah chciała sukienkę... Czerwoną. Ale takiej nie było w sklepie i nie wiedziałem jaką jej wziąć. Wyszedłem ze sklepu i kazałem odłożyć taką fajną brązową ale jak po chwili wróciłem już jej nie było! Muszę coś wymyślić Rebece.
-Oj tak... musisz... A ja muszę dowiedzieć się kto chce mnie zabić i muszę zabić tego kogoś... 
Pomożesz mi czy wolisz użalać się nad tym, że nie masz sukienki dla Beki?-zapytałem.
-Idę z tobą.
-Na taką odpowiedź czekałem.- powiedziałem i się uśmiechnąłem.

-Ale idę z tobą tylko dlatego, że boję się reakcji Bex na brak sukienki...-dopowiedział Stefan.
-Ta... Jasne, że tak. A czy przypadkiem nie jest tak, że idziesz tylko dlatego, bo nie chcesz by twój przyjaciel  umarł?-zapytałem.
Stefan zamilkł. Po chwili odparł:
-Może...
-Może... Może... To takie piękne i nic nie znaczące słowo...-powiedziałem i postanowiłem już iść do domu tej całej Tori...
Stefan ruszył za mną.

Caroline:
Kilka minut po wyjściu Klausa, podeszłam do okna. Na podwórku ujrzałam Stefana rozmawiającego z Klausem. Nie widziałam by się kłócili z czego byłam zadowolona. Lecz po chwili usłyszałam pukanie do drzwi. 
-Otwarte.-krzyknęłam.
Drzwi się uchyliły a za nimi stanął drobny, dwunastoletni chłopiec. 
-Witam... Czy widziałaś może Klausa?-zapytał.
-Tak widziałam. Właśnie wyszedł. A ty to...?
-Henrick. Jego młodszy brat. A ty jesteś pewnie Caroline?
-Tak... Może chodźmy na dół?-zaproponowałam i podeszłam do nastolatka. 
-Okey... Kol mówił, że w z Klausem podobno robiliście coś w nocy ale mało co z tego zrozumiałem.
-Uwierz mi. Znam Kola i moje zdanie o nim się wyrobiło wystarczająco by powiedzieć ci tylko jedno... On jest pajacem. -powiedziałam i złapałam Henricka za rękę. Chłopak się uśmiechnął i pociągnął mnie za rękę. Wyszliśmy z pokoju. Zaczęliśmy schodzić po schodach. Czułam na sobie wzrok dwunastolatka.
-Jesteś ładna.-powiedział szczerze i się uśmiechnął.
-Dzięki...-powiedziałam i odwzajemniłam uśmiech. 
-I ładnie się uśmiechasz... Już się nie dziwię, że Klaus się w tobie zakochał.-powiedział Hanrick.
Znów się uśmiechnęłam. Z kuchni dochodził zapach frytek. O boże jak ja dawno ich nie jadłam.
-Też to czujesz?-zapytałam.
-Tak... Elijah powiedział, że chce mnie powitać po Amerykańsku. Z Hamburgerami i Frytkami. 
Choć jeszcze nie wiem co to jest, nie mogę się doczekać nowych smaków...-powiedział i pociągnął mnie do kuchni.  Gdy tylko przekroczyłam próg drzwi, ujrzałam Katherine  , która włożyła do ust wiśnię. 

Gdy mnie ujrzała od razu ją wyjęła i powiedziała:
-O... Kogo to tutaj nam przywiało...
-O widzę, że Katherine Pierce jak zwykle dąży do bycia zimną suką...
-Ja przynajmniej umiem być suką czego nie można powiedzieć o tobie... Moja słodka Barbie.
Gdy usłyszałam jak wymawia słowo "Barbie", przycisnęłam ją do ściany, za szyję. 
-I kto się śmieje ostatni?-zapytałam.
Po chwili to ona dusiła mnie.
-Ja... Myślę, że gdybyś mnie zabiła, Elijah nie byłby zbytnio zadowolony... I mógłby nawet się na tobie zemścić z czego szczerze, byłabym bardzo zadowolona, bo... Nie lubię blondynek... -powiedziała i mocniej zacisnęła swoje pieści na mojej szyi. -Może gdy cię zabiję, będzie mniej takich barbie jak ty...
-Może jeśli ja zabiję ciebie pozbędę się choć jednej suki...-powiedziałam z trudem i odepchnęłam rękę Katherine.
-Już ci mówiłam... Gdyby spadł mi choć jeden głos z głowy, w twojej obecności, Elijah wyrwałby ci serce dla zemsty za swoją ukochaną...
-Która jest niesamowicie arogancką suką...-dopowiedziałam i się sztucznie uśmiechnęłam. 
-Dobra... Przepraszam jasne? Nie chce być powszechnie uważana za dziwkę albo sukę... Po prostu chcę być uważana za dziewczynę, która kocha Elijah'a Mikaelsona i, która będzie mieć z nim dziecko... Więc przepraszam...

-Ty żartujesz prawda?-zapytałam zdezorientowana. 
-Nie... Nie żartuję. No widzisz najwidoczniej każdy z nas kiedyś sie zmienia.-powiedziała uśmiechnęła się ironicznie, podeszła do miski z wiśniami leżącej na stole i wzięła ich całą garść.
Rzuciła mi jedno krótkie spojrzenie i wyszła z kuchni wprost do salonu. 
Podeszłam do szafki na której leżał talerz pełen frytek. Wzięłam jedną z nich i gdy już miałam włożyć ją do ust, poczułam w telefonie wibrację...

Wyjęłam telefon i ugryzłam kawałek frytki.
Wyświetliła mi się wiadomość. Nie znałam nadawcy.
"Powinnaś się pożegnać z ukochanym, Caroline... Z resztą radziłbym ci się pożegnać z wszystkimi znajomymi bo już niedługo... nie mogę napisać... to niespodzianka..." przeczytałam. Stanęłam przerażona. Wiedziałam od kogo jest ten sms. Ale nie wiedziałam skąd Silas mógł znać mój numer telefonu. Popatrzyłam na Henricka. Stał przerażony. 
-Może lepiej chodźmy...-powiedział i wyszedł z kuchni. Wyszłam za nim chowając telefon do kieszeni. W salonie było pusto... Ale jednak oprócz nas był ktoś jeszcze. Elijah stał przy oknie... z Katherine ale dla mnie była tylko powietrzem... W końcu to ona zniszczyła moje życie... Ale gdybym nie stała się wampirem nie poznałabym Klausa... ani Tylera. Znałabym tylko Matta i prawdopodobnie byłabym teraz z nim szczęśliwa ale... nie mogłam myśleć o tym, że gdyby nie Katherine Pierce... czy konkretniej Katerina Petrova, nigdy nie poznałabym Klausa. Nigdy nie zaznałabym takiego szczęścia i poczucia bezpieczeństwa jak przy nim. Nigdy nawet nie dotknęłabym jego zimnej ręki. Nigdy. Więc całe moje szczęście zawdzięczałam jej. Katherine Pierce... Nabrałam powietrza w płuca i powiedziałam:
-Przepraszam  Katherine. Gdyby nie ty... To nie znałabym Klausa. Więc z niesamowitym trudem to powiem. Przepraszam.
Katherine popatrzyła na mnie swoimi oczami.
Po chwili zwróciła swój wzrok na Elijah'a 

-A nie mówiłam... Wystarczyło, że byłam z nią szczera i już mi przebaczyła.
-Ty szczera?-zapytałam.
-Tak! Byłam z tobą szczera, jasne? -->
-Ja też byłam szczera. Teoretycznie to tobie powinnam dziękować za mój związek z Klausem. I na prawdę chcę to zrobić...Dziękuję i przepraszam.-powiedziałam.
-Nawzajem.-odpowiedziała.
-Za co mi dziękujesz?

-Bo gdyby nie ty, Klaus już kilka tygodni temu by mnie zabił... lub wykorzystał do "wyższych'' celów.-powiedziała Katherine i pokazała "zajączka" z palców. 
Przewróciłam oczami i usiadłam na kanapie. Obok mnie usiadł Henrick. Popatrzyłam na niego. Uśmiechał się od ucha do ucha. Później obok niego usiadł Elijah a Katherine usiadła... na jego kolanach! No tak... zakochana para. 
Katherine chwyciła pilota i włączyła telewizor. Leciał jakiś głupi serial. Zamknęłam oczy i powoli nie zdając sobie z tego sprawy odpłynęłam w krainę słodkich snów z Klausem w roli głównej...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
No i jest nowy rozdział ^^ Myślałam, że napisanie go zajmie mi trochę więcej czasu ale jednak ;D W miarę szybko się z nim uporałam zważając na to, że mam jeszcze kilka sprawdzianów kartkówek ^^ No ale cóż mam więcej napisać ;D Mam nadzieję, że podoba wam się to co napisałam i znów wam proszę o to by każdy z was zostawił swój komentarz ;3 Dodatkowo prosze by każdy kto chce być informowany napisał mi komentarz na którym blogu mam go informować ^^
Pozdrawiam :3 Next powinien pojawić się w weekend ^.^ 

Komentujcie :3 Dziękuję wam za tak cudowne opinie o tym co piszę <3 To dla mnie niesamowicie ważny byście myśleli o mnie i moim blogu to co myślicie do tej pory :3 Kocham was ^^ Bez was ten blog by nie istniał kochani :*

Każdy kto przeczyta niech skomentuje <3 :D